ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ - ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΨΗΣ.

Στο παρόν blog που δημιούργησα, σκοπεύω να εκφράζω την γνώμη /άποψη μου για οποιοδήποτε θέμα ή ζήτημα μου τραβήξει το ενδιαφέρον. Θα την εκφράζω με τον δικό μου τρόπο, που θα εξαρτάται απο την κατάσταση που θα μου έχει δημιουργήσει το θέμα εκείνη την στιγμή. Θα είναι καυστική, σατυρική, επιθετική, με μορφή συμβουλής ή παραίνεσης, ή έξω απο τα δόντια αν χρειαστεί.

Περισσότερα


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ...

Με την έναρξη άλλης μιας σχολικής χρονιάς, κάποιες σκέψεις που τέτοιες μέρες έρχονται στο νου εδώ και πολλά ενήλικα μου χρόνια.

Στα θρανία ξανά, με τα ίδια ζητούμενα για όλες τις γενιές που πέρασαν από αυτά.

Με ελπίδες, όνειρα, στόχους. Αλλά και με προβλήματα και ανοικτά "μέτωπα" στον τομέα Παιδεία ουκ ολίγα.

Με δεσμεύεις κυβερνώντων για ένα καλύτερο "εκπαιδευτικό αύριο", αλλά και αλλαγές "δίχως τέλος" στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Εδώ και χρόνια όλο και λιγότερα γράμματα και πράματα μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία. Έτσι δεν είναι;

Πηγαίνοντας οι μαθητές αγουροξυπνημένοι κάθε πρωί στα σχολεία κάτι προσδοκούν, κάτι ελπίζουν να ζήσουν κι αυτή τη χρονιά. Oχι τόσα πολλά όμως. Oχι τόσα όσα θα μπορούσε να τους δώσει ο δάσκαλος, η τάξη τους, οι συμμαθητές τους.

Όλο και κάτι μαθαίνουν ανάμεσα στις ώρες των πάντα γεμάτων φροντιστηρίων, τα πρωινά στα σχολεία όταν μένει χρόνος από τις συντεχνιακές απεργίες της στρατιάς των εκπαιδευτικών και τις υποκινούμενες μαθητικές καταλήψεις. Η πρώτη 24ωρη απεργία έχει ήδη εξαγγελθεί με τις συνήθεις φανφάρες, όλες στο όνομα και για λογαριασμό της ταλαιπωρημένης "Παιδείας"...

Με καθηγητές που (όχι όλοι, κάποιοι μεμονωμένοι προσφέρουν στην παιδεία, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία που έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι με τους περισσότερους να κάνουν αγγαρεία) βαριούνται, τρώγονται μεταξύ τους στο γραφείο καθηγητών, οι παλαιότεροι κουρασμένοι σπρώχνουν τα χρόνια μέχρι τη σύνταξη...

Αρκούμενοι να συζητούν για την νεώτερη εγκύκλιο, τον κανονισμό που έτσι προέκυψε σε κάποιον εγκέφαλο του υπουργείου, το επίδομα που κέρδισαν ή έχασαν φέτος, το πότε και πού θα πάνε την επόμενη εκδρομή, το τί τιμωρίες - αποβολές θα μοιράσουν αντί για το πώς θα ανοίξουν διάπλατα τα μυαλά των παιδιών στον αληθινό κόσμο που θα ζήσουν.

Που καιρός κι έμπνευση για εφαρμόσιμη, πρακτική γνώση, κάτι που κάνει όλη την διαφορά στην παραγωγή και στον τρόπο ζωής μετά, τα χρόνια που ακολουθούν το σχολικό απολυτήριο και το όποιο κατοπινό εξειδικευμένο πτυχίο.

Και ούτε κάν ποτέ θα αναρωτηθεί κανείς, για ποιό λόγο γιατί ένα πανέξυπνο 6χρονο παιδάκι που πάει σχολείο κατάντησε σε λίγα χρόνια παπαγαλάκι. Ούτε βέβαια θα περάσει απ' το μυαλό ότι στις αυθόρμητες ερωτήσεις που κάνουν τα μικρά παιδιά συχνότατα απαιτούνται προηγμένες γνώσεις φυσικής και μαθηματικών (πχ αφού 1+ 1= 2, γιατί ένα κύμα κι άλλο ένα κύμα δεν κάνει 2 κύματα); Τέτοιες ερωτήσεις πολλοί  ακάτεχοι "εκπαιδευτικοί" τις προσπερνάνε ως τάχα άτοπες ή άστοχες, το παιδάκι ντρέπεται και δεν ξαναρωτάει. Σχεδόν μονόδρομος μετά η παπαγαλία...

Ας αλλάζουν οι υπουργοί Παιδείας, ας αλλάζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκαλος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά αποκτούν κι αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε καινούριο σχολείο βρίσκονται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρβαλωμένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν.

Μην περιμένουμε βέβαια να μαθαίνουν τα πάντα στο σχολείο. Εκτός από το σχολείο υπάρχουν και οι γονείς για να εξηγούν και να αναλύουν. Το οικογενειακό περιβάλλον επηρεάζει περισσότερο από όλα τα παιδιά.

Το μεγαλύτερο σχολείο είναι η οικογένεια και ο τρόπος που περνάει τα διαφορά μηνύματα στα παιδιά της.

Αυτή διαιωνίζει τα ήθη και τα έθιμα και τις παραδόσεις της πατρίδας μας.

Αυτή είναι που βάζει σωστά θεμέλια και μαθαίνει τρόπους στα παιδιά,για να βγουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία.Στο σχολείο απλά μαθαίνουν πράγματα που δεν διδάσκονται στο σπίτι: μαθηματικά, φυσική, πληροφορική, χημεία, κ.λ.π.

Οι γονείς ας μην κρέμονται στο σχολείο και ας κάνουν κάτι κι αυτοί...

Επιπλέον οι γονείς γνωρίζουνε ότι τα "ήσυχα και υπάκουα" παιδιά του σπιτιού πολλές φορές δείχνουν άλλον εαυτό στο σχολείο;

Να μιλήσουμε για τον "ξερόλα" γονιό που κάνει πολλές φορές με υφάκι και συστάσεις πως να γίνεται το μάθημα;

Να μιλήσουμε για τον γονιό που δεν έρχεται στο σχολείο προκειμένου να σχηματίσει εικόνα για το παιδί του, αλλά για να ασκήσει πιέσεις ώστε να ανεβούν οι βαθμοί στο 4μηνο; Κι άλλα τέτοια που όλοι ξέρουν...

Η κατάσταση είναι κακή, τα λεφτά λίγα, ας δούμε τι απλά βηματάκια μπορούνε να γίνουν να αρχίσουν να αλλάζουν πράγματα.

Με μια αμυδρή ελπίδα πως κάποια πράγματα και καταστάσεις θα αλλάξουν προς το καλύτερο τούτη τη σχολική χρονιά!


Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΘΛ(Ι)ΟΙ...

Άθλος είναι και μόνο το γεγονός ότι με δεδομένη την οικονομική κρίση που επιδεινώνεται στην Ελλάδα, οι αθλητές μας καταφέρνουν να συμμετέχουν σε Ολυμπιακούς Αγώνες

Και όχι μόνο κάποιοι να φτάνουν σε ημιτελικούς και τελικούς στα αθλήματά τους, αλλά και να παίρνουν πρωτιές με χρυσό ή ασημένιο μετάλλιο (Αννα Κορακάκη, Ελ. Πετρούνιας, Σπύρος Γιαννιώτης κ.ά.) και ίσως προστεθούνε κι άλλοι ως τη λήξη των αγώνων.

Πίσω από αυτές τις επιτυχίες κρύβεται το τεράστιο πείσμα των αθλητών μας καθώς και η πίστη σ΄αυτά τα παιδιά των γονιών, των συγγενών και των προπονητών τους. Όσο για τη βαθιά αγάπη τους σε μια ήδη διαλυμένη χώρα που έστω και για λίγο απολαμβάνει μερικές χαρές - νίκες τους, ε, αυτή αποδεικνύεται με την υπεράνθρωπη προσπάθειά τους...

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί αθλητές κατάφεραν να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, αφού ξεπέρασαν μύρια εμπόδια που στήνουν συνήθως άθλιοι ρουσφετοβολεμένοι γραφειοκράτες, διάφοροι απόθανοι "παράγοντες", πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες επιτροπές, φορείς κ.λπ., απλά πληρώνοντας από την τσέπη τους πολλά από αυτά που θα έπρεπε η πολιτεία να είχε φροντίσει να έχουν...

Το πιο περίεργο δε είναι ότι όλοι αυτοί που στήνουν τρικλοποδιές και εμπόδια στην ομαλή εξέλιξη ενός αθλητή ή μιας αθλήτριας, εάν μεν αυτός ή αυτή αποκλειστεί από το άθλημα, τον ή την ρίχνουν στην αφάνεια ή τη δυσμένεια. Αν αντίθετα λάμψει σε κάποια πρώτη θέση, τότε αυτοί οι "επίσημοι" σπεύδουν στα φώτα της δημοσιότητας δίπλα του, για να γευθούν λίγη από τη δόξα του, φωτογραφιζόμενοι ή δίνοντας συνέντευξη μαζί του!

Τέτοια άθλια κουτοπονηριά.

Αυτή η αθλιότητα δεν αποδεικνύει άραγε, πόσο οι πολιτικοί ή οι παράγοντες επιδιώκουν μόνο την αυτοπροβολή τους και όχι το καλό των νέων αθλητών ή του αθλητισμού γενικότερα;

Δεν αποδεικνύει το πόσο η πολιτική θέλει να έχει υποχείριο τον κλασικό αθλητισμό, αλλά να μην πληρώνει εκείνα που απαιτούνται;

Και για ποια άραγε, εθνική υπερηφάνεια μας μιλούν οι ιθύνοντες, όταν οι ανούσιες συγχαρητήριες δηλώσεις τους φανερώνουν την κατεργαριά τους, δηλαδή την ψηφοθηρία;

Το βλέπουμε σε κάθε Ολυμπιάδα που θα επιστρέψει κάποιος/α με μετάλλια, τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά.

Πόσο πιο λαϊκίστικη συμπεριφορά πια;

Σε ένα - δυο μήνες το πολύ, δεν θα ασχολείται κανείς...


Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ...

Στους παλιούς χρόνους υπήρχε στα χωριά πείνα και ο κόσμος στα μνημόσυνα εκυνηγούσε τα κόλλυβα...

Όταν είχε λοιπόν μνημόσυνο, έτρεχαν οι μεγάλοι, έτρεχαν και οι μικροί και συνερίζονταν ποιος θα προλάβει να πάρει και να φάει τα περισσότερα.

Τα κόλλυβα τότε τα μοίραζε ένας επίτροπος της εκκλησίας, για να μπαίνει μια τάξη. Σ' ένα απ' αυτά τα μνημόσυνα, την ώρα που μοίραζε τα κόλλυβα ο επίτροπος, επλησίασε ένα μικρό παιδί, που φαίνονταν πεινασμένο. Απλώνει τις δύο μικρές παλάμες του ενωμένες μπροστά και λέει του επιτρόπου:

- Δώσε μου, μπάρμπα, κι εμένα κόλλυβα.

- Πήγαινε εκειέ πέρα, του είπε επιτακτικά. Εσύ είσαι μικρός κι έχεις καιρό να φας πολλά κόλλυβα.

Και συνέχισε να δίδει κόλλυβα, μόνο στους μεγάλους...

Πέρασε πολύς καιρός από τότε και μεγάλωσε το παιδί, γίνηκε άντρας και αφού ποτέ δεν έφυγε από το χωριό του, τον έβαλαν μια φορά επίτροπο στην ίδια εκκλησία.

Σ' ένα μνημόσυνο που μοίραζε τα κόλλυβα αυτός, επλησίασε ο παλιός επίτροπος, γέρος τώρα, και του λέει:

- Δώσε μου, μωρέ παιδί μου, κι εμένα κόλλυβα.

Έριξε μια ματιά ο νέος επίτροπος στον παλιό, τον θυμήθηκε και του λέει:

- Έχεις φαωμένα εσύ, μπάρμπα, μπόλικα στον καιρό σου...Άφησε να φάνε εδά και τα κοπέλια!


Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

ΤΟ ΚΑΛΛΙΩ (Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΜΑΚΑ)...

Το καημένο το Καλλιώ, πως πικραναστενάζει,

αφού ο μαμάκας που έκανε, ολημερίς φωνάζει:


"Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, γ@μΩ το π@να@κί@

αφού γυναίκα δε θα βρω, άμα ευκαιρήσεις τράβα μου εσύ μια μ@λ@κι@"


Μπρέ μούσκαρε πως με λαλείς κι ίντα μ' ανακατώνεις,

οψές τα εξήντα πάτησες κι ακόμη θα καυλΩνεις;


"Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, γ@μΩ το π@να@κί@

αφού γυναίκα δε θα βρω, άμα ευκαιρήσεις τράβα μου εσύ μια μ@λ@κι@"


Στην γειτονιά που μένω, αυτά ακούω από κάποιο σπίτι χρόνια τώρα, όταν κάθομαι στο μπαλκόνι μου.

Πέρα για πέρα αληθινή - δραματική ιστορία αν και δοσμένη επιγραμματικά εδώ, με χιουμοριστικό έμμετρο.

Καημοίς της όποιας μάνας που θα καταλήξει στα γεράματα με έναν τέτοιο γιό, όπως θα φέρει τούμπα η ζωή πρώιμα όνειρα κι επιθυμίες...


Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

ΡΟΥΤΙΝΑ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ...

Άλλη μια τρομοκρατική επίθεση στο έδαφος της Ευρώπης.

Άλλη ένα "απροσδόκητο" δήθεν χτύπημα στο κέντρο κάποιας πόλης, που έπιασε (πάλι;) στον ύπνο αρχές και πολίτες, που συνήθως είναι και τα τραγικά θύματα, αφού ποτέ κανείς αξιωματούχος δεν έτυχε στο σημείο κάποιας επίθεσης, ούτε έπαθε τίποτα.

Πολλοί πολίτες που είδα στην τηλεόραση λέγανε ότι δεν τους είχε ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο και δήλωναν "σοκαρισμένοι"...

Το ότι θα αλλάξει ξανά ο χάρτης είναι σίγουρο μπαίνουμε σε μία νέα εποχή σιγά σιγά,στην εποχή ενός πολέμου εντός πόλεων,και είναι ο πιο βρώμικος και άνανδρος που υπάρχει μη ξέροντας τι και από που να περιμένεις τον κάθε τρελό μουσουλμάνο να σκοτώνει στο όνομα του Αλλάχ έστω και αν ο λόγος είναι διαφορετικός είτε δεν είναι και καλύπτεται από τον μανδύα της θρησκείας ή κάτι άλλο.

Το θέμα που πρέπει να δει ή Ευρώπη είναι ότι οποία απόφαση και να πάρει πλέον θα υπάρξουν και άλλες επιθέσεις...

Ο εχθρός μπήκε με ορθάνοιχτες τις αγκαλιές και με τις ευλογίες της ηγεμονεύουσας την Ε.Ε. Γερμανικής κυβέρνησης. Οι Γερμανοί και οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους αντιμετωπίζουν το μεταναστευτικό με οικονομικά κριτήρια.

Το πρόβλημα είναι ιδεολογικό. Οι συγκεκριμένοι δολοφόνοι μισούν οτιδήποτε έχει σχέση με το δυτικό τρόπο ζωής. Της Δύσης που δεν φαίνεται να βάζει μυαλό παρά τις επιθέσεις.Τροφοδότησαν το τέρας και τώρα μοιάζει αβοήθητη και σοκαρισμένη να "ελπίζει" μόνο...

Μαθαίνουν στο πετσί τους οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βέλγοι κι όλοι μας σιγά - σιγά την καθημερινότητα του Ισραήλ όπως την έδειχναν οι τηλεοράσεις. Μετά από σχετικά λίγο χρόνο η τρομοκρατία θα γίνει ρουτίνα και όλα όσα συνεπάγονται...

Μια απάντηση πρέπει να δοθεί γρήγορα από την Ευρωπαϊκή Ένωση οποία και αν είναι αυτή. Μπορεί άραγε να το κάνει;


Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΤΙ...

Βαρυποινίτης ήτανε ο Ζαχάρης, κλεισμένος στο φρούριο - φυλακή του Ιντζεδίν ως "ιδιαιτέρως επικίνδυνος" χωρίς δικαιώματα ή δυνατότητα εργασίας και παρόλα αυτά μπόρεσε να βγάλει κάποια χρήματα...

Ένα μικρό κουτί από τσίγκο είχε, που περιείχε διάφορα κουμπιά πολλών μεγεθών και χρωμάτων που μάζευε από τους χώρους της φυλακής σταδιακά, όπου τα εύρισκε. Βάλε μερικά ακόμη μπινελίκια ραπτικής και χάντρες από σπασμένα κομπολόγια, πράγμα απαραίτητο στους κατάδικους και τότε και τώρα...

Με 2 τρόπους έβγαζε λεφτά από κείνο το φαινομενικά ασήμαντο κουτί:

Το νοίκιαζε σε όσους βαριότανε πολύ και δεν εύρισκαν τι άλλο να κάνουν, πλήρωναν δε μερικά από τα φράγκα που διέθεταν για να μετρήσουν, να ταξινομήσουν, να παίξουν με τα κουμπιά και τα λοιπά περιεχόμενα του κουτιού. Κυλούσε ο χρόνος τους στο προαύλιο της φυλακής κι όταν έφτανε η ώρα να τους ταίσουν και τους μαντρώσουν στα κελιά τους, το επέστρεφαν πάλι του Ζαχάρη μαζί με το πενηνταράκι ή την ολόκληρη δραχμή του "ενοικίου" του κουτιού του...

Με κλασσικό εμπόριο, πουλώντας κάποια κουμπιά σε όσους χρειάζονταν τέτοια, όταν ξήλωναν από τα ποκάμισα, τα πατελόνια, τα πανωφόρια και τα σώβρακα τους και επίσης πανιά για μπαλώματα διαφόρων χρωμάτων και σχημάτων για πρόχειρες επιδιορθώσεις ρούχων, πράγμα που συχνά συνέβαινε στις δύσκολες συνθήκες κράτησης σε υγρά πέτρινα κελιά, πάνω από τη θάλασσα...

Είχε ράψει ένα πάνινο σακουλάκι που έβαζε τα κέρδη του, που όταν βάραινε από τα ψιλά, όλο και κάποιος φύλακας ή ο διοικητής της φυλακής του τα έκανε χάρτινα και το κρατούσε πάντα κρεμασμένο στον λαιμό ή στην ζώνη του, μέχρι να εκτίσει την ποινή του.

Ανανέωνε δε συχνά τα πράγματα του με πολλούς τρόπους, βγάζοντας κουμπιά από άλλα σκισμένα ρούχα, παίρνοντας τα ρούχα των θανατοποινιτών που εκτελούνταν, με ανταλλαγές με άλλους που έψαχναν αυτά που τους ταίριαζαν, από παλιόρουχα που του χάριζαν κάποιοι που αποφυλακίζονταν, όταν οι χάντρες γίνονταν αρκετές τις έφτιαχνε κομπολόι με σπάγγο και το πουλούσε ξεχωριστά, κι ότι άλλο σκεφτόταν στη στιγμή (άλλο παράδειγμα οι κλασικές στις φυλακές ανταλλαγές με τσιγάρα, που τα έκοβε στην μέση, κάπνιζε το μισό όταν του ερχόταν επιθυμία να καπνίσει και πουλούσε το υπόλοιπο)...

Το κουτί έτσι ανανεωμένο ήταν πάντα ενδιαφέρον για εξερεύνηση και μέτρημα από πολλούς κατάδικους, που το ζητούσαν τακτικά να περάσουν την ώρα τους. Κράτησε πολλά χρόνια αυτό το νταλαβέρι και ο Ζαχάρης κατόρθωσε να μαζέψει ένα καλό ποσόν σε δραχμές μέχρι να αποφυλακιστεί, ικανό να ράψει ένα κουστούμι, να πάρει καινούρια παπούτσια, να νοικιάσει ένα δωμάτιο να μένει και να περνά τον πρώτο καιρό ελεύθερος, μέχρι να βρει δουλειά... 

Δεν πλούτισε ποτέ γιατί πέρασε τα καλύτερα του χρόνια (20 - 40 ετών) στην φυλακή, μα έκανε λεφτά τίμια τα επόμενα χρόνια για να πάρει σπίτι και χωράφια, έκανε οικογένεια με 3 παιδιά κι έζησε όπως μπόρεσε μέχρι τα βαθειά του γεράματα, ενταγμένος στην κοινωνία σα νοικοκύρης άνθρωπος...


Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΟΙ ΦΟΡΟΙ: ΑΝΕΚΔΟΤΟ Η΄ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Μια μέρα λέει ο Βεζύρης στο Χότζα που ήταν ο υπουργός του των οικονομικών:

- Πήγαινε έξω και δες τι κάνει ο λαός μου, να μου πεις!

Πάει ο Χότζας μια βόλτα στην αγορά, βλέπει την κατάσταση, μετά γυρνάει πίσω και του λέει:

- Βεζύρη μου, τους βλέπω να γυρνάνε τριγύρω,να ψωνίζουν, βγαίνουν και καμμιά βόλτα, αλλά δεν μοιάζουν και πολυ ευχαριστημένοι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους, Χότζα και μετά βγες πάλι έξω και πες μου τι γίνεται. 

Βγαίνει ξανά ο Χότζας στα ίδια μέρη, μετά γυρνάει και του λέει:

- Βεζύρη μου, έχει αρχίσει μια αναστάτωση, δεν βγαίνουν πια τόσο έξω, δεν αγοράζουν όπως πριν και μοιάζουν αγριεμένοι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναπές μου! 

Πράγματι, επαναλαμβάνει τα ίδια και όταν γυρνάει του λέει:

- Βεζύρη, η αγορά χάλια, κανείς δε πουλάει κανείς δεν αγοράζει, διασκέδαση μηδέν, ο κόσμος έχει βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζει με το μάτι αγριεμένο, αρχίζω και φοβάμαι!

- Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναέλα.

Γυρίζει ο Χότζας μετά από λίγες μέρες αναστατωμένος...

- Βεζύρη μου δε καταλαβαίνω τίποτα. Το σκηνικό έχει αλλάξει τρομερά. Είναι όλοι έξω στις ταβέρνες, τρώνε πίνουν, γλεντάνε, της κακομοίρας γίνεται!

- Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, λέει ο βεζύρης κουνώντας το κεφάλι προβληματισμένος, τώρα είναι τα ζόρια, Χότζα και να δούμε τι θα κάνουμε...

- Μα γιατί Βεζύρη μου, αφού όλοι μοιάζουν να γλεντάνε...

- Δε γλεντάνε Χότζα. Κατάλαβαν ότι θα τους τα φάμε όλα και τα τρώνε μόνοι τους πριν προλάβουμε...


Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

50 ΧΡΟΝΙΑ...

Μάης μήνας, ημέρα Σάββατο και τότε, η ώρα δέκα το πρωί, όταν σε όλες τις εκκλησίες ηχούσαν οι καμπάνες του τέλους της λειτουργίας ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου.

Ο ήχος από κείνες που χτυπούσαν στις δυο πιο κοντινές εκκλησίες έφτανε χαρμόσυνα ως ένα δίπατο σπίτι κοντά στο κέντρο της πόλης, όπου μια νέα γυναίκα μόλις γινόταν για πρώτη της φορά μητέρα, με την βοήθεια μερικών γειτονισσών και μιας έμπειρης μαμής...

Τότε ερχόμουν στον κόσμο και μόλις είχα αντικρύσει το πρώτο φως της πρώτης μου μέρας εν ζωή...

Σήμερα τέτοια μέρα πάλι, στο ίδιο μέρος, σε σπίτι χτισμένο στο οικόπεδο του παλαιού εκείνου, μόλις μπήκα στα 50 μου χρόνια...

Σελήνη μια μέρας τότε στην απαρχή της ζωής μου, πανσέληνος σήμερα μόλις συμπληρωθεί η πρώτη μου μέρα της υπόλοιπης μισής(;) ζωής μου...

Χρόνια μου πολλά, γενέθλια και γιορτή σήμερα.

Με τις καλύτερες ενδόμυχες ευχές για περισσότερα και σημαντικά επιτεύγματα στο άμεσο μέλλον, όσα δεν πέτυχα ακόμη ως τώρα!

Μέρα τη μέρα ζω - που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει!

Έτσι με αυτά, πέρασαν χρόνια...

Εγώ κι όσοι φτάνουμε σε αυτό το σημείο της ζωής μας...

Τώρα που έχουμε τη γνώση και ξέρουμε πως ο καθένας μας συνεχίζει να είναι ένας δυναμικός άνδρας, που αν συμβιβαστεί με κάποιες φυσιολογικές αλλαγές που θα επέλθουν, αν είναι προσεκτικός και φροντίζει τον εαυτό του και την υγεία του, μπορεί να είναι ακόμη πιο δημιουργικός και δραστήριος σε σύγκριση με μικρότερη ηλικία...


Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

ΘΕΛΩ ΠΛΟΥΣΙΟ ΓΑΜΠΡΟ...

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε σε ένα forum για ραντεβού, από μια νεαρή και όμορφη γυναίκα, η οποία έχει θέσει ως μοναδικό στόχο της ζωής της να παντρευτεί έναν πλούσιο άντρα.

Και είναι τόσο αποφασισμένη να πετύχει τον σκοπό της, που δεν διστάζει να ζητήσει συμβουλές για το πώς θα καταφέρει να τον «τυλίξει».

Ωστόσο, σίγουρα δεν περιμένει την απάντηση που λαμβάνει από έναν άνδρα που πληροί τα τυπικά προσόντα που ζητά, και που τυχαίνει να είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της JP Morgan.

Διαβάστε το ποστ της 25χρονης κοπέλας:

Θα είμαι ειλικρινής για το τι θέλω να σας πω. Είμαι 25 ετών. Είμαι πολύ όμορφη, έχω στυλ και καλό γούστο. Θα ήθελα να παντρευτώ έναν άντρα με ετήσιο μισθό 500.000 δολάρια και πάνω. Ίσως με χαρακτηρίσετε άπληστη, αλλά ένας ετήσιος μισθός 1 εκ δολαρίων, θεωρείται ως μεσαία τάξη στη Νέα Υόρκη.

Η απαίτησή μου δεν είναι υψηλή. Υπάρχει κάποιος σε αυτό το φόρουμ με ετήσιο εισόδημα 500.000 δολάρια; Και αν είστε όλοι παντρεμένοι, θέλω να σας ρωτήσω: Τι πρέπει να κάνω για να παντρευτώ έναν πλούσιο σαν εσάς;

Ανάμεσα στους άνδρες με τους οποίους έχω βγει ραντεβού στο παρελθόν, ο πιο πλούσιος έβγαζε 250.000 δολάρια το χρόνο και αυτό είναι το χαμηλότερο όριό μου. Αν κάποιος θέλει να ζήσει σε μια καλή περιοχή, το εισόδημα αυτό δεν είναι αρκετό.

Ετσι απευθύνω σε εσάς ορισμένες ταπεινές ερωτήσεις:

Πού συχνάζουν οι πλούσιοι εργένηδες; (Παρακαλείσθε να αναφέρετε τα ονόματα και τις διευθύνσεις των μπαρ, εστιατορίων, γυμναστηρίων).

Σε ποια ηλικιακή ομάδα θα πρέπει να στοχεύω;

Γιατί οι περισσότερες γυναίκες πλουσίων ανδρών είναι μέτριες εμφανισιακά; Γνώρισα μερικά κορίτσια που δεν έχουν την εμφάνιση και δεν έχουν ενδιαφέρον, ωστόσο παντρεύτηκαν πλούσιους άνδρες.

Πώς αποφασίζετε ποια μπορεί να γίνει γυναίκα σας, και ποια μπορεί να γίνει μόνο φίλη σας; (Ο στόχος μου τώρα είναι να παντρευτώ).

(υπογραφή) Όμορφη

Διαβάστε την απάντηση που της έστειλε ο Διευθύνων Σύμβουλος της JP Morgan:

Αγαπητή κυρία Ομορφη,

Διάβασα την επιστολή σας με μεγάλο ενδιαφέρον. Υποθέτω ότι υπάρχουν πολλά κορίτσια εκεί έξω που έχουν παρόμοιες απορίες με τη δική σας. Παρακαλώ επιτρέψτε μου να αναλύσω την κατάστασή σας ως επαγγελματίας επενδυτής.

Το ετήσιο εισόδημά μου είναι πάνω από 500.000 δολάρια και ικανοποιεί τις ανάγκες σας, έτσι πιστεύω ότι δεν χάνω τον χρόνο μου εδώ.

Ως άνθρωπος των επιχειρήσεων, θα ήταν κακή απόφαση να σας παντρευτώ. Η εξήγηση είναι πολύ απλή, οπότε επιτρέψτε μου να την αναλύσω.

Βάλτε στην άκρη τις λεπτομέρειες, αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε εδώ είναι μια ανταλλαγή «ομορφιάς» και «χρήματος»: Το πρόσωπο Α παρέχει την ομορφιά και το Β πληρώνει γι 'αυτήν, τόσο απλά.

Ωστόσο, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ. Η ομορφιά σας θα εξασθενίσει κάποτε, ενώ τα χρήματα μου δεν θα εξαφανιστούν (τουλάχιστον όχι χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο). Λογικά το εισόδημά μου θα αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο, αλλά εσείς δεν θα είστε πιο όμορφη καθώς τα χρόνια θα περνούν.

Ως εκ τούτου, από την άποψη των οικονομικών, εγώ είμαι ένα περιουσιακό στοιχείο που η αξία του θα αυξάνεται, ενώ η δική σας αξία θα φθίνει. Αν η ομορφιά είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο σας, η αξία σας θα είναι πολύ χειρότερη μετά από 10 χρόνια.

Με τους όρους που χρησιμοποιούμε στην Wall Street, σε κάθε διαπραγμάτευση υπάρχει και η εμπορική αξία. Αν η εμπορική αξία ενός περιουσιακού στοιχείου δεν είναι καλή ιδέα να το κρατήσει κάποιος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το ίδιο ισχύει και με το γάμο που θέλετε να κάνετε.

Καθένας με εισόδημα πάνω από 500.000 δολάρια ετησίως δεν είναι ανόητος. Θα βγαίναμε μαζί σας αλλά δεν θα σας παντρευόμασταν. Θα σας συμβούλευα να εγκαταλείψετε την αναζήτηση στοιχείων και συμβουλών για να παντρευτείτε πλούσιο άνδρα.

Και στην τελική, θα μπορούσατε να γίνετε εσείς η ίδια το άτομο που κερδίζει τα 500.000 δολάρια το χρόνο. Είναι πιο πιθανό από το να βρείτε έναν ηλίθιο πλούσιο.

Εύχομαι αυτό να σας βοηθήσει

Δ/νων Σύμβουλος της J. Ρ. Morgan


Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

ΓΡΙΑΣ ΜΑΝΑΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ...

Ένας γιός της σημερινής εποχής, μετά το θάνατο του πατέρα του έβαλε τη γερόντισσα μάνα του σ ένα ίδρυμα.

Πολυάσχολος καθώς ήταν "ξεχνούσε" να την επισκεφτεί για μερικά χρόνια, ώσπου μια μέρα ειδοποιήθηκε πως πρέπει να την επισκεφτεί επειγόντως, γιατί τώρα πεθαίνει...

Όταν έφτασε και την είδε, τη ρώτησε αν ήθελε να κάνει κάτι τελευταίο γι αυτήν.

Κι αυτή του ζήτησε ν' αγοράσει στο ίδρυμα ένα air condition γιατί έκανε υπερβολική ζέστη και καινούργια ψυγεία, για να μην χαλάει το φαγητό που τους δίνουν...

- Καλά τώρα μου το λες μάνα, μετά από τόσο καιρό;

- Εγώ παιδί μου έχω συνηθίσει στις κακουχίες και στην πείνα. Δεν πειράζει! Εσένα σκέφτομαι, όταν γεράσεις, μήπως τα παιδιά σου σε βάλουν σ αυτό το ίδρυμα!!!

Profile

kmas01 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ
Χανιά
Το προφίλ μου

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Click for Souda, Ελλάδα Forecast
Σεπτέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

ΣΕΛΙΔΕΣ

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

Locations of visitors to this page
Powered by pathfinder blogs